چارجر دیتونا EV دوج؛ دشمن کمال

همه چیز نمی‌تونه بی‌نقص باشه، ولی بعضی چیزا باید باشن. دوج چارجر دیتونا قطعاً باید بی‌نقص می‌بود. با توجه به بار سنگین میراث تاریخی چارجر و چلنجر و سابقه اخیرش به عنوان ماشین محبوب آدمای بی‌کله و شرور، دوج نمی‌تونست تو نسخه برقی جدید کوپه و سدان چارجر اشتباه کنه. متأسفانه، از خیلی جهات، اشتباه کرد.

هیچکدوم از چارجرهایی که برای رویداد «خودروی سال» ما اومده بودن، با دقت مونتاژ نشده بودن. یکی سپر جلوش کج بود، اون یکی در صندوقش. فاصله بین پنل‌ها زیاد بود و کیفیت مونتاژ هم ناهموار بود. چند تا باگ نرم‌افزاری مشکل‌ساز هم وجود داشت. یه چارجر کلاً قفل کرد و بعد از ۱۵ دقیقه پارک بودن، ارور «سرویس گیربکس» داد. یکی دیگه از همکارا که به خاطر داشتن یه ماشین برقی استلانتیس تو خانواده‌اش این باگ رو می‌شناخت، پیشنهاد داد که باتری ۱۲ ولتی رو جدا کنیم یا اینکه فقط ماشین رو قفل کنیم و ۳۰ دقیقه صبر کنیم تا چارجر خودش تصمیم بگیره دوباره کار کنه. اولی جواب نداد، ولی دومی جواب داد. این تنها گافی نبود که چارجر داد. همینطوری الکی تصمیم می‌گرفت که صندوق رو باز نکنه و مجبور می‌کرد دبیرها صندلی‌های عقب رو تا کنن و بخزن تو صندوق تا وسایلشون رو بردارن.

انگار اینا به اندازه کافی بد نبودن، سیستم سرگرمی چارجر هم حس یه چیز ناتموم رو می‌داد. به دستورها دیر جواب میده و خیلی از قابلیت‌هاش، مثل آماده‌سازی باتری برای عملکرد بهتر، حالت دریفت و قابلیت تنظیم «خزش» ماشین یا تعیین سطح شارژ باتری، تو اعماق منوها پنهان شدن. نگران‌کننده‌تر اینکه، به نظر میومد هیچکدوم از ماشینا مسیریاب فعال هم ندارن.

این یه مشکله، چون عملکرد شارژ چارجر اصلاً چشم‌گیر نیست. ما برای یه ماشین عضلانی که با یه بار شارژ کامل نمی‌تونه ۲۰۰ مایل بره، غصه نمی‌خوریم (یادمون نمیاد هیچ موستانگ V8 جدیدی بتونه به این برد برسه)، ولی عملکرد شارژ سریع DC چارجر فاجعه‌ست؛ تو ۱۵ دقیقه اول فقط ۶۶ مایل به بردش اضافه می‌کنه و ۴۰ دقیقه طول می‌کشه تا از ۵ به ۸۰ درصد برسه. همونطور که چند تا از داورها گفتن، یه هیوندای آیونیک ۵ N بعد از ۱۵ دقیقه رو شارژر سریع، تقریباً به ۸۰ درصد شارژ می‌رسه.

با وجود این لیست بلندبالا از مشکلات، نمی‌تونستیم جلوی خودمون رو بگیریم و عاشق بخش‌هایی از تجربه چارجر دیتونا نشیم. در واقع، این عشق اونقدر قوی بود که برخلاف همه انتظارات، به مرحله فینال هم رسید. آلیسا پریدل، دبیر دیترویت ما، بعد از رد شدن از پیچ‌وخم‌های مسیر فینالیست‌ها گفت: «خیلی حال داد! کل مدت لبخند رو لبم بود؛ چارجر برای یه غول‌پیکر با این همه قدرت آماده به کار، به طرز شگفت‌انگیزی چابکه.» سواریش هم خوبه و به لطف ترکیب تایرهای پهنش، وزن سه تنی‌اش و سیستم تعلیق نیمه‌فعالش، تا حد زیادی ناهمواری‌های جاده رو صاف می‌کنه. و زندگی روزمره باهاش راحته، اونم به خاطر رفتار خوبش تو رانندگی شهری و بزرگراهی، کابین و فضای بار فوق‌العاده جادارش و قابلیت شارژ ۱۱ کیلوواتی سطح ۲.

ما همچنین عاشق نگاه کردن بهش بودیم. طراحی ماشین وفادارانه به چارجرهای گذشته ادای احترام می‌کنه و همزمان با ویژگی‌های نوآورانه‌ای مثل باله‌ی R-Wing، طراحی رو به جلو می‌بره؛ باله‌ای که ابهت بصری لازم برای یه ماشین عضلانی رو با نیازهای آیرودینامیکی ترکیب می‌کنه. بعدش هم می‌رسیم به نکات کاربردی، مثل اون نوارهایی که روی سقف شیشه‌ای استانداردش هم ادامه پیدا کرده و یه در صندوق بزرگ که به چارجر یه نمای فست‌بک متمایز میده.

هر چی بیشتر با چارجر دیتونا وقت گذروندیم، بیشتر متقاعد شدیم که زیر اون پنل‌های بد مونتاژ شده و پشت اون باگ‌های نرم‌افزاری دیوانه‌کننده، یه ماشین ذاتاً خوب وجود داره. ولی برای هر جرقه از نبوغ، یه لحظه «آخه با خودشون چی فکر کردن؟» هم وجود داشت. چارجر دیتونا بی‌نقص نیست، و متأسفانه برای دوج، باید می‌بود.

لینک منبع