تاریخ انتشار : چهارشنبه 22 فروردین 1403 - 12:41
111 بازدید
کد خبر : 208862

این ۲ دقیقه استاندارد طلایی برای تخریب در فیلم‌های اکشن را تعیین می‌کنند

این ۲ دقیقه استاندارد طلایی برای تخریب در فیلم‌های اکشن را تعیین می‌کنند

  به گزارش سایت دانلود فیلم و به نقل از برخورد دهنده هنر خلق یک صحنه اکشن خوب، به نظر می‌رسد چیزی است که در سال‌های اخیر آن را از دست داده‌ایم، اما دلیل آن کمبود علاقه نیست. یک نوع تخریب هیجان‌انگیز در فیلم‌های اکشن وجود دارد که غرایز اولیه ما را تحریک می‌کند و

 

به گزارش سایت دانلود فیلم و به نقل از برخورد دهنده هنر خلق یک صحنه اکشن خوب، به نظر می‌رسد چیزی است که در سال‌های اخیر آن را از دست داده‌ایم، اما دلیل آن کمبود علاقه نیست. یک نوع تخریب هیجان‌انگیز در فیلم‌های اکشن وجود دارد که غرایز اولیه ما را تحریک می‌کند و باعث می‌شود بارها و بارها به تماشای آن صحنه‌ها بنشینیم. برای اینکه واقعاً اوج نه تنها این صحنه اکشن خاص، بلکه کل ژانر اکشن را ببینید، باید به بیش از ۳۰ سال پیش، به فیلم «Terminator 2: Judgment Day» ساخته‌ی جیمز کامرون برگردیم. دنباله فیلم «نابودگر» فیلمی پر از جنون فیلم‌های اکشن است. جیمز کامرون واقعاً یک هلیکوپتر را از زیر یک پل رداند. این فیلم انفجار، نیتروژن مایع، مردی ساخته شده از فلز مایع، طراحی مبارزات وحشیانه، موتورهای کثیف، کلاهبرداری با خودپرداز، و برخی از نمادین‌ترین سلاح‌هایی که تا به حال در سینما به تصویر کشیده شده‌اند، را به نمایش می‌گذارد. هر چه بخواهید، «Terminator 2» دارد. اما در فیلمی پر از صحنه‌های تماشایی، یک صحنه واقعاً از بقیه سرآمد است.

صحنه نمادین مسلسل سنگین، جایی که آرنولد شوارتزنگر با مسلسل یک پارکینگ پر از ماشین پلیس را به رگبار می‌بندد و سپس با پرتابگر نارنجک همه آنها را منفجر می‌کند، به سادگی تماشایی است. این دو دقیقه نابودی مطلق است، بدون هیچ جلوه ویژه‌ای رایانه‌ای، و فوق‌العاده است. 

 

 نابودگر ۲  در مقایسه با فیلم‌های اکشن امروزی متمایز است

«نابودگر ۲» با سرعت اتفاقات در هر ثانیه، یکی از مخرب‌ترین سکانس‌های ثبت‌شده در سینما را به ما ارائه می‌دهد. با این حال، نکته‌ای جالب وجود دارد. در این سکانس به طور مشهوری، هیچ شخصیتی توسط T-800 کشته نمی‌شود. در واقع، او در کل فیلم تنها یک شخصیت را می‌کشد، T-1000. این موضوعی است که واقعاً باعث متمایز شدن این فیلم در مقایسه با فیلم‌های اکشن مدرن می‌شود.

بسیاری از فیلم‌های اکشن امروزی به نظر می‌رسد در هر فرصتی که به دست می‌آورند، اقدام به کشتن شخصیت‌ها می‌کنند، اما معمولاً این کشتن‌ها به شکلی نامحسوس اتفاق می‌افتد. شهرها با خاک یکسان می‌شوند، بیگانگان غول پیکر از سلاح‌های فوق العاده استفاده می‌کنند و کل دنیا، یا حتی کل جهان در خطر است. با این حال، این رویکرد یک تیغ دولبه است. این فیلم‌ها در سطحی کلان عمل می‌کنند که تقریباً دیگر عواقبی برای اتفاقات وجود ندارد.

 

«نابودگر ۲: روز داوری» به هیچ وجه فیلمی مینیمالیستی نیست، اما تمرکز نسبتاً کوچکی دارد که جیمز کامرون از آن برای اشاره و پرسش در مورد مضامین بزرگ‌تر استفاده می‌کند. کل دنیا در خطر است، اما بخش اعظم اکشنی که می‌بینیم بین چند شخصیت اتفاق می‌افتد. این فیلم تعداد کشتار و مرگ نسبتاً کمی دارد، که به هر مرگ معنی بیشتری می‌دهد. وقتی می‌بینیم T-1000 والدینخوانده جان کانر (ادوارد furlong) را می‌کشد، وزن سنگینی را احساس می‌کنیم. این موضوع زمانی تشدید می‌شود که یک نقطه کلیدی در داستان فیلم معرفی می‌شود. بعد از اینکه جان متوجه مرگ والدینخوانده‌اش می‌شود، به T-800 (آرنولد شوارتزنگر) دستور می‌دهد که کسی را نکشد. این موضوع یک پویایی جالب را در «نابودگر ۲» معرفی می‌کند. ربات قاتل غیرقابل توقف در T-1000 در مقابل T-800 که حالا آرام شده است، ربات قاتل سابق فیلم اول که دیگر نمی‌تواند به آن لقب عمل کند. حالا هر قتلی که می‌بینیم به شدت تاثیرگذارتر است. سکانس در بخش روانی بیمارستان، جایی که T-1000 یک نگهبان را پس از تبدیل شدن به او می‌کشد، صحنه‌ای واقعاً تکان‌دهنده است. این روند با حمله به سایبرداین برای نابودی فناوری ترمیناتور قبل از اینکه اسکای‌نت ساخته شود، به اوج خود می‌رسد. با نزدیک شدن همزمان پلیس و T-1000، اوضاع برای آنها وخیم می‌شود. 

 

سکانس پارکینگ در نابودگر ۲: روز داوری 

در این نقطه از فیلم «نابودگر ۲: روز داوری» است که تخریب در پارکینگ شروع می‌شود. T-800 باید پلیس را از سر خودشان وا کندار کند، اما نمی‌تواند آنها را بکشد، در همین حال، هم پلیس و هم T-1000 در تلاش برای کشتن آنها هستند.

دلیلی عمده‌ای که باعث می‌شود این سکانس به خوبی کار کند، فراتر از لذتی که از تماشای نابودی این همه ماشین با مسلسل سنگین می‌بریم، دقت جیمز کامرون در کارگردانی این صحنه است. در اینجا هیچ فریم اضافه‌ای وجود ندارد. نورپردازی باورنکردنی است، آسمان شبانه‌ی آبی با رنگ نارنجی درخشان تیراندازی و انفجارها به زیبایی در تضاد قرار گرفته‌اند. صدای صحنه هم فوق‌العاده است. صدای شلیک اسلحه‌ها بسیار شفاف است، می‌توانید شکستن شیشه و فلز را در برخورد گلوله‌ها بشنوید، و دوباره وقتی به زمین می‌خورند. همه افکت‌های صوتی برخورد گلوله‌ها به ماشین‌ها، آسفالت و زمین حس متمایزی دارند. صدای نارنجک‌هایی که در پرتابگر بارگیری می‌شوند چنان رضایت‌بخش است که انگار در حال انجام یک بازی ویدیویی هستید.

 

اجرای این سکانس «نابودگر ۲» با جلوه‌های ویژه عملی نیز تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند. خشونت این صحنه بی‌معنا و کامپیوتری نیست، بلکه همان صحنه اکشن هیجان‌انگیزی است که انتظارش را داشتید. و وقتی روی صفحه می‌بینید که هیچ تلفات انسانی‌ای وجود ندارد، این فقط قوز بالاقوز این سکانس فوق‌العاده است. این صحنه مستقیماً با صحنه‌های سرد و حسابگرانه‌ی T-1000 در تضاد است، و در واقع این صحنه‌ای است که پرده از روی پرده سوم باورنکردنی فیلم برمی‌دارد، پر از صحنه‌های اکشن که هرچه پیش می‌رود بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شوند، تا به صحنه‌ی پایانی عمیقاً احساسی، جایی که T-800 در فولاد مذاب فرو می‌رود، می‌رسیم.

 

این سکانس خالص‌ترین تخریبی است که در فیلم می‌بینیم، و فوق‌العاده است، اما به ما کمک می‌کند تا بفهمیم فیلم به کجا می‌رود و از نظر تماتیک نیز آن را پیش می‌برد و ایده تغییر، آینده‌ای که می‌تواند متفاوت باشد را تقویت می‌کند. تماشای این صحنه باعث می‌شود که به سادگی از تماشای سینمایی لذت ببرید، و دلیل بزرگی است که «نابودگر ۲» همچنان فیلمی است که همه باید هر وقت پخش می‌شود، آن را تماشا کنند. 

 

چرا «نابودگر ۲» به عنوان یک فیلم اکشن استاندارد طلایی شناخته می‌شود؟

این دقیقاً همان دلیلی است که «نابودگر ۲: روز داوری» همچنان معیاری است که همه فیلم‌های اکشن با آن سنجیده می‌شوند. این فیلم صرفاً برای نمایش اکشن بی هدف ساخته نشده است، اما در عین حال فیلم «فخرفروش» هم نیست – که شاید بیشترین اصطلاح غلط در نقدهای سینمایی مدرن باشد. جیمز کامرون نیازی به ارتقای ژانر فیلم‌های اکشن ندارد، زیرا او به ارزش ذاتی این ژانر اعتقاد دارد. فیلم‌های اکشن نیازی به ارتقا ندارند، آن‌ها فقط باید درست و با دقت ساخته شوند.

«نابودگر ۲: روز داوری» با افتخار برچسب «فیلم اکشن» را یدک می‌کشد. به همین دلیل است که در این فیلم صحنه‌هایی وجود دارد که در آنها شخصی با یک مسلسل سنگین تعداد به ظاهر بی پایانی از ماشین‌های پلیس را نابود می‌کند و سپس با پرتاب نارنجک به آهن‌های مچاله شده، آن‌ها را حتی بیشتر منهدم می‌کند. چنین صحنه‌ای می‌تواند در یک فیلم «جدی» وجود داشته باشد، زیرا اصلاً «فیلم جدی» یعنی چه؟ وقتی زمان و تلاشی که افراد بی شماری که روی این فیلم کار کرده‌اند را می‌بینید، متوجه درخشش مطلق آن می‌شوید.

 

«نابودگر ۲» سرگرمی سینمایی محض است که در عین حال هسته‌ای عاطفی واقعی در زیر پوسته خود دارد که آن را به جلو می‌برد. این تخریبی که می‌بینیم هدفی دارد، و به همین دلیل است که مردم همچنان «نابودگر ۲» را تماشا می‌کنند و دوست دارند، و این کار را تا زمانی که واقعاً روز داوری فرا برسد، ادامه خواهند داد. این یک نمونه‌ی درخشان از چیزی است که یک فیلم پرفروش می‌تواند باشد، زمانی که به آن اجازه داده می‌شود تا جسورانه، هیجان‌انگیز و اورجینال باشد. یک سکانس فوق‌العاده، و یک فیلم فوق‌العاده – اصلاً یکی از بهترین فیلم‌های ساخته‌شده در تمام دوران. 

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.